Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/2095 K.2019/5313

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosu gönderildiği, ancak; uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, müştekinin aracına müşteri olarak bindiği, kendisini Dr. ... olarak tanıttıktan sonra Adana Havaalanı’na gitmek istediğini söylediği, havaalanına giderken yolda havaalanına gelecek olan misafiri bekleyeceğini, "misafiri de alalım dönelim, lokantada beklemek istiyorum" diyerek havaalanına varmadan önce aracı bir lokantanın önüne çektirdiği, sonrasında lokantada oturdukları, bu esnada sanığın, müştekiye tamirciye cep telefonunu bıraktığını, üzerinde Türk Parası olmadığını söyleyerek, 70 TL para istediği, müştekinin de buna inanıp sanığa 70 TL para verdiği, akabinde sanığın olay yerinden uzaklaştığı ve geri gelmediği,

bu şekilde dolandırıcılık suçunu işlediği olayda; sanık savunmaları, katılan beyanları, müştekinin sanığın oturduğunu bildirdiği lokantada masa üzerinde bulunan bardak üzerindeki parmak izinin sanığın sağ el işaret parmağı ile aynı olduğu ve tam uyduğu yönünde görüş ve kanaatin bildirildiği uzmanlık raporu, teşhis tutanakları, uzlaştırmanın sağlanmadığına dair rapor ve dosya kapsamına göre; sanığın dolandırıcılık suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu hırsızlık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.