Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/2743 K.2018/9545

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, yolda yürümekte olan katılanın yanına yaklaşarak “dedem hacca gidecekti öldü, vasiyetinde biraz parası vardı, dağıtmamızı istemişti, bende bu paraları fakirlere dağıtıyorum.” dediği, katılanın maddi durumunun iyi olduğunu söyleyerek olay yerinden ayrılmak istemesi üzerine sanığın, katılanın gitmesini engelleyerek “senin tanıdığın fakir vardır, parayı sana vereyim sen fakirlere dağıtırsın” diyerek cebinden yaklaşık 3000 TL çıkardıktan sonra katılana üzerinde parasının olup olmadığını sorduğu, katılanın, cebinde 1250 TL olduğunu söylemesi üzerine sanığın çıkardığı parayı katılanın eline verdiği,

bu sırada sanık ile birlikte hareket ettiği anlaşılan ancak kimliği belirlenemeyen bir şahsın sanık ile katılanın yanına gelerek sanığa hitaben “sen parayı veriyorsun ama önce avukattan devir teslim yaptır parayı öyle ver” dediği, bunun üzerine sanığın,” tamam öyleyse” diyerek, katılanın çıkardığı parayı ve kendisinin katılana verdiği parayı da alarak olay yerinden uzaklaştığı, sanığın bu şekilde nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda; sanık savunması, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamından anlaşıldığından sanığın mahkumiyetine dair hükümde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında bozmadan önce kurulan ilk hükümdeki sonuç cezanın "100 TL adli para cezası ve 7300 TL adli para cezası" olduğu ve aleyhe temyiz bulunmadığından CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca bu miktarın esas alınması gerektiği gözetilmeden, sonuç cezanın "7300 TL adli para cezası" olarak infazına karar verilmesi suretiyle eksik cezaya hükmolunması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılamamıştır.