Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/3565 K.2020/1414

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan finansal kiralama şirketi ile sanık arasında finansal kiralama sözleşmesi yapıldığı, sözleşmeye konu 1 adet 2007 model tava ünitesi ile 1 adet 2007 model 1650 lik elektronik makas ünitenin sanığa teslim edildiği, sanığın finansal kiralama sözleşmesine konu borcun ödememesi nedeniyle katılan şirket sözleşmeyi feshettiği ve sanığa ihtarname gönderdiği, ihtarnameyle sözleşmeye konu makinelerin iadesi talep edildiği halde iade edilmediği,

bu suretle sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda, mülga 3226 sayılı Finansal Kiralama Kanunu'ndaki sözleşmeden doğan davaların ticari dava niteliğinde bulunduğu yönündeki 31. madde hükmüne benzer bir düzenlemenin inceleme tarihinde yürürlükte bulunan 6361 sayılı Finansal Kiralama, Faktoring ve Finansman Şirketleri Kanunu’nda yer almaması ve finansal kiralama sözleşmesinin tarafı konumunda bulunan sanığın suça konu makinelerin ticari bir işletmenin faaliyetleri çerçevesinde kiralamamış olduğunun anlaşılması karşısında;

eylemin şikayete tabi olan ve 5237 sayılı TCK’nın 155/1. maddesinde düzenlenen güveni kötüye kullanma suçunu oluşturduğu, suç tarihinin; ihtarnamenin sanığa tebliğ edildiği 29/07/2008 tarihinden itibaren ihtarnamede sanığa verilen 60 ve 3 günlük sürelerin sona erdiği 01/10/2008 tarihi olup, katılan şirket vekilinin suç tarihinden itibaren 6 aylık yasal şikayet süresi geçtikten sonra 28/05/2009 tarihinde şikayetçi olduğu dikkate alındığında, 5237 sayılı TCK’nın 73/1-2 ve 5271 sayılı CMK’nın 223/8 maddeleri gereğince sanık hakkında güveni kötüye kullanma suçundan süresinde şikayette bulunulmaması nedeni ile düşme kararı verilmesi gerekirken,

yazılı şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine hükmedilmesi,