Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/3858 K.2020/11096

Dini inanç ve duyguların istismar edilmesi suretiyle dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, yolda yürümekte olan katılanın yanına yaklaşıp “Merhaba. Ben Hacı Mustafa'nın torunuyum" diyerek elini uzattığı, katılanın da sanığın tanıdığı biri olduğunu düşünerek sanıkla tokalaştığı, bunun üzerine sanığın “Kayınvalidem vefat etti. Vasiyeti üzerine fakirlere yiyecek ve para yardımı yapacağım.

Köyde senin tanıdığın fakir fukara varsa sana da biraz para ve erzak vereyim dağıtıver.” diyerek katılanda güven telkin ettikten sonra, açık kimliği tespit edilemeyen ve sanığın yakını olduğu izlenimi uyandıran erkek bir şahsın yanlarına geldiği ve cebinden bir tomar para çıkararak yardım amacıyla dağıtması için katılana verdiği, katılanın bu parayı cebine koyduğu sırada sanığın, “Bu iş böyle olmaz.

Senin de cebinden para koyman gerekiyor” demesi üzerine katılanın cebindeki 610,00 TL'yi ve verilen diğer parayı sanığın yanında bulunan şahsa verdiği, sanığın "Bu paraların okunması gerekiyor, hocaya okutup gelelim.

Erzaklar için de poşet getirelim" diyerek açık kimliği tespit edilemeyen diğer şahısla birlikte katılanın yanından uzaklaştığı, bu suretle sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın savunması, katılan ve tanık beyanları, tutanaklar, teşhis ile dosya kapsamından sanığın nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediğine yönelik mahkemece verilen mahkumiyet hükmü ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.