Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/4384 K.2020/1830

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. Maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Emlakçı olan sanığın, tanık Melih Timurlenk ve kardeşlerine ait evi satma yetkisi yokken katılana evi gösterip satış konusunda anlaşıp katılana önce 5.000 TL sonrasında sanığın tapuda sıkıntı olduğunu söylemesi üzerine 19.000 TL gönderdiği ancak sanığın taşınmazı satış yetkisi olmadığı anlaşılıp satış iptal edildiğinde aldığı paralardan sadece 5.000 TL’yi iade ettiği şeklinde gerçekleşen eyleminin dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık ve katılanın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal ederek, değişik zamanlarda birden fazla kez menfaat temin etmiş olması karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayini,