Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/4759 K.2020/2139

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık ... ve sanık ... (...) ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak; uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Evlenmek niyetinde olan katılanın, hakkında mahkumiyet hükmü kesinleşen ... ile birlikte ...’a geldikleri, burada sanık ... ile mahkumiyet hükümleri kesinleşen diğer sanıklarla görüştüğü, bir kaç bayan gösterilen katılanın en son sanık ... (...) ... ile tanıştırıldığı, sanık ... (...) ...’in evlenmeyi kabul etmesi üzerine, katılanın nişan için 5.500 TL, düğün için de toplam da 6.000 TL tutarında altın aldığı, sanıkların katılandan düğün için 2.500 TL, başlık parası bahanesiyle 4.000 TL, devam eden süreçte 2.000 TL daha nakit para aldıkları, 03/11/2012 tarihinde ...

Emniyet Müdürlüğü Güven Timlerinin yeni otogar civarında görev ifa ettikleri sırada sanık ... (...) ...'nin panik ve telaş içerisinde üzerindeki tesettür kıyafetini çıkartarak çantasına koyduğunu tespit etmeleri üzerine durumdan şüphelenerek; kaçmak üzere olan sanıkları otogarda yakaladıkları, bu şekilde sanıkların dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia edilen olayda; sanıkların savunmaları, katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları, tanıkların anlatımları, uzlaştırmanın sağlanamadığına dair rapor ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde;

sanıkların eylemi sonucu dolandırıcılık suçunun sübut bulduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 43/1 maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla Kanun'un aynı hükmünü değişik zamanlarda birden fazla kez ihlal ederek haksız menfaat temin etmiş olmaları karşısında, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.