Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/547 K.2018/8631

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dairemizce daha önce uzlaştırma hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bahisle hükmün bozulması üzerine taraflar arasında uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın çadır işi yaptığı, sanığın da katılan ile tanıştığı ve ondan Kefe yaylasına kurmak üzere çadır almak istediğini söylediği,Restaurantta buluştukları, burada konuşurlarken katılanın arabaya ihtiyacı olduğunu söylediği, sanığın da kendisine araba bulabileceğini söyleyerek ayrıldığı, bir sonraki buluşmalarında bir Ford Transit bulduğunu söylediği, bunu da belli bir paraya anlaştıkları, katılanın 7.000 YTL nakit parayı ve bir kısım müşteri çekini sanığa verdiği, sanığın hastaneye gidip geleceğini söyleyerek yanlarından ayrıldığı ve bir daha da gelmediğinin iddia edildiği olayda; sanığın savunması,katılan ve tanıkların beyanları ve dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediği sabit olmakla mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E., 2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının alt sınırın üzerinde “60 gün” olarak tayin edilmesi,