Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/5471 K.2020/4446

Sanığın güveni kötüye kullanma suçundan mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü; Sanığa atılı güveni kötüye kullanma suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede; Keban İlçesi minübüs kooperatifi yazıhanesinde çalışan sanığın, katılanın minibüs şoförü ... aracılığı ile ... isimli şahsa teslim etmesi için gönderdiği 1.000 TL’yi teslim etmeyerek güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda;

Sanığın aşamalardaki savunmalarında, suça konu parayı aldığını inkar etmeyerek bir kaç gün sonra kendisini katılanın gönderdiğini söyleyen bir şahsın parayı almak için geldiğini, şahsa adını ve ne kadar para olduğunu sorduğunu, şahsın da isminin ...olduğunu ve 1.000 TL para teslim edileceğini söylemesi üzerine miktar ve isim tuttuğu için parayı bu şahsa teslim ettiğini beyan etmesi, sanığın savunmalarının aksine dosya kapsamında bir delil bulunmaması karşısında; atılı suçun dikkat ve özen yükümlülüğünün ihlali ile işlenebilen bir suç olmayıp, kasten işlenen bir suç olduğu da dikkate alınarak,

aksi ispatlanamayan sanık savunmasına göre sanığın suç kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, her türülü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği anlaşılmakla; sanığın beraatı yerine yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,