Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/5667 K.2020/4337

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü, sanık ve katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, avukat olan katılanı telefon ile arayarak kendisini avukat ... olarak tanıtarak, altın almak istediğini ve tanıdık kuyumcusu olup olmadığını sorduğu, katılanın yönlendirmesiyle kuyumcuyla iletişim kurup 21 adet Cumhuriyet altınını katılanın ofisinde sekreteri ...’a teslim ettirdiği ve sonrasında ...in karşı binadaki büroya gittiğinde binada karşılaştığı sanığa verdiği, altınlarının parasını büroda eşi tarafından verileceğini söyleyip ortadan kaybolduğu bu şekilde sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda ; sanığın ikrar içeren savunması, katılan ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın tekerrüre esas alınan ilamına konu dolandırıcılık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; tekerrüre esas alınan ilam sebebi ile uyarlama yargılaması yapılarak sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.