KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2018/5718 E., 2020/4481 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Haziran 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- TCK'nın 157/1, 53, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet
Karar Metni
295 kelime·1 dk okuma
Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;
Sanığın, haklarında uzlaşma sağlanmakla düşme kararı verilen diğer sanıklar ile fikir birliği içerisinde katılanı arayarak katılana telefonunun sim kartının kopyalanarak terör örgütüne para aktarıldığını, 156.000,00 TL'nin kredi kartından kullanıldığını, terör örgütü ile bağlantısının olduğunu, hakkında uzlaşma nedeniyle düşme kararı verilen sanık ...’ın hesabı bulunan ...
Garanti Bankası’na... adına havale yapmasını söyledikleri, katılanın sabit numaralı hattan aranması nedeniyle güvenerek 60.000,00 TL'yi havale ettiği, daha sonra sanıkların tekrar katılanı arayarak iki kişiye ulaştıklarını, bazı şahıslara daha ulaşmalarının gerektiğini söyleyerek tekrar 60.000,00 TL para yatırmasını istedikleri, ancak katılanın ikinci kez parayı göndermediği, bu şekilde sanığın üzerine atılı suçu işlediği iddia olunan olayda;
kısmi ikrara yönelik sanıkların savunmaları, soruşturma ve kovuşturma aşamalarındaki çelişkili beyanları, katılanın anlatımı, banka kayıtları ile sanıkların birden fazla farklı kişi ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek kendilerini bir meslek grubundanmış gibi tanıtarak katılanı kandırdıkları ve hataya düşürmek suretiyle hakkında uzlaşma nedeniyle düşme kararı verilen sanıklardan...'ın hesabına havale çıkarılmasını temin ettikleri,...'ın da hesabına gelen parayı çekerek sanığa verdiği kabulü ile sanığın üzerine atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir
isabetsizlik görülmemiştir. Aleyhe temyiz bulunmadığından sanık hakkında TCK’nın 43. maddesinin uygulanmaması bozma sebebi yapılmamıştır.
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2018/5718, K. 2020/4481, 3 Haziran 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama