Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6092 K.2020/2087

Güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığın katılan şirketten araç kiraladığı, kira sözleşmesinde belirlenen kira süresinin sonunda teslim etmeyip, sonraki bir tarihte teslim ettiği, bu suretle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda, aracın sanık tarafından kendiliğinden katılan şirkete teslim edilmesi, sanığın kira süresini uzattığını, kendisine söylenenden daha yüksek kira bedeli istendiğini ve kendisine fazla ödeme çıkarıldığını savunması, sözleşmede geç teslim edilmesi halinde alınacak ne kadar ek ücret alınacağının yazılmamış olması,

sanığın uzatmaya yönelik ödeme yaptığının ve borcun çoğunluğunun ödendiğinin anlaşılması karşısında, kalan miktar yönünden hukuki uyuşmazlık bulunduğu ve sanığın suç işleme kastıyla hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeter kesin delil bulunmadığı anlaşılmakla beraatine karar verilmesi gerekirken delilerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde mahkumiyetine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

1-TCK'nın 51. maddesi gereğince sadece hapis cezalarının ertelenmesi mümkün olduğu halde, infazda tereddüt oluşturacak şekilde ayırım yapılmaksızın sanık hakkında verilen cezanın ertelenmesine karar verilmesi,

2- TCK 51/7 maddesi gereği denetim süresi içinde kasıtlı bir suç işlenmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi gerektiği halde sanık hakkında denetim süresi içinde taksirli suç işlemesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine karar verilmesi,