Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6281 K.2020/2661

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın, katılan adına tescilli ... plaka sayılı... model ... marka aracın 41.750 TL bedel üzerinden satışı hususunda katılan ile anlaştıkları, daha sonra birlikte ...

Noterliğine gittikleri, burada satış sözleşmesi düzenleyerek katılanın aracı resmi olarak sanığa devrettiği, katılanın sanığa paranın ödenip ödenmediğini sorduğunda sanığın paranın hesaba yatacağını söyleyerek onu oyaladığı, satış işleminin tamamlanmasından sonra sanık ile görüştüğünde paranın hala yatırılmadığını gördüğü, sanıktan parasını istediğinde sanığın kendisine bu kez “Para hesabına geçecek, geçinceye kadar sana senet verelim” dediği, teminat olarak 41.650 TL tutarında bir senet verdiği ve “Para hesabına geçince senedi iade edersin” dediği,

ancak, paranın hesabına geçmediğini ve sanığın parayı ödeme niyeti olmadığını anlaması üzerine katılanın şikayetçi olduğu, sanığın aynı metod ve yöntemi kullanılarak işlenen bir çok oto dolandırıcılığı olayının faili olduğu, oto alım satımı işi yaptığı izlenim ve imajı yaratarak aslında gerçek anlamda ticaret yapma niyet ve iradesi olmadığı halde dolandırıcılık kastı ile hareket ettiği,

katılanı hileli davranışlarla yanıltıp notere götürdüğü ve aracın devir ve tescilinin kendi üzerine yapılmasını sağladıktan sonra yaptığı plan uyarınca herhangi bir para ödemeksizin katılanı oyalayarak aracı zaman geçirmeksizin üçüncü kişiye rayiç fiyatının altında bir bedelle sattığı, bu şekilde üzerine atılı suçu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; sanık savunması, katılan beyanı, noter araç satış sözleşmesi ve senet örnekleri ile tüm dosya kapsamından, sanığın mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK’nın 61. maddesi kapsamında ceza tayini hakimin takdir ve değerlendirme yetkisinde ise de; bu yetkinin kullanılmasında adalet ve nesafet kurallarına bağlı kalınması, cezanın belirlenmesi sırasında dayanılan gerekçenin, suçun işleniş şekli, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği yer ve zaman, suç konusunun önem ve değeri, oluşan zarar ve tehlikenin ağırlığı, kanuna aykırılığın derecesi gibi hususların, yargılama konusu eylemin niteliği ve dosya içeriğine uygun olarak irdelenip denetime olanak verecek biçimde karar yerinde gösterilmesi gerekmektedir.

Somut olayda, sanığın, suç kastının yoğunluğu, elde ettiği haksız menfaatin miktarı ve kullandığı yöntemler dikkate alındığında, 5237 sayılı Kanunun 3/1. hükmünde yer alan orantılılık ilkesi de gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayin edilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.