Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6422 K.2020/2960

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Müşteki ...'in, suç tarihi itibari ile “...Aperatif” isimli işyerini işlettiği, katılan ...'un ise söz konusu işyerinde garson olarak çalıştığı, sanığın olay tarihinde katılanın işyerini arayarak 8.TL'lik yemek siparişi verdiği ve 100.TL para üzeri getirmesini söylediği, bunun üzerine katılan ...'un yemek siparişi ile birlikte 92.TL para üstünü alarak, sanığın beyan ettiği işhanına götürdüğü, sanığın merdivenlerde katılanın elinden siparişleri ve para üzerini aldığı ve katılana yeni bir sipariş daha vererek 100.TL'yi geldiğinde vereceğini söylediği, katılanın siparişleri getirmek için işyerine gitmesi üzerine sanığın olay yerinden kaçtığı, bu surette sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanığın ikrar içeren savunmaları, katılan beyanları, fotoğraf teşhis tutanakları ile dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın hileli davranışlarıyla katılanları dolandırdığı ve menfaat sağlamak suretiyle atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58.maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.