Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/6962 K.2020/3947

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın araç satın almak istediği ve tanık Yasin vasıtasıyla sanığa ulaştığı, sanığın katılana 2004 model Fiat Palio marka bir araç gösterdiği ve bu aracı 14.000 bedelle satışı hususunda anlaştıkları, katılanın sanığa 50 TL kapora verdiği, devir işlemi için ertesi gün buluştuklarında sanığın aracın borçları olduğunu, borçları kapatmak için 8.000 TL gerektiğini söylemesi üzerine katılanın 7.950 TL daha sanığa verdiği, sanığın katılandan aldığı parayı alarak ayrıldığı ancak geri dönmediği, katılanın sanığa ulaşmadığı ve aracın da başkası adına kayıtlı olduğunun anlaşıldığı,

bu suretle sanığın dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda, katılan beyanı, sanık savunması, tanık anlatımları ile dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş, olup, Ceza Genel Kurulu'nun 2015/8-962 Esas, 2018/16 Karar numaralı 23/01/2018 tarihli ilamında da belirtildiği üzere, hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi durumunda hapse çevrileceği ihtarının infaz yetkisini kısıtlayıcı nitelikte olmaması nedeniyle tebliğnamedeki bu yönde düzeltilerek onama isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.