Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/7461 K.2020/5616

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığa atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak; uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Elinde miras yoluyla kalan mark olduğunu, bu parayı kendisinin bozduramadığını ve uygun fiyata elinden çıkarmak istediğini söyleyen sanığın Almanya ile bağlantısı olduğunu öğrendiği katılana ulaştığı, katılanın tanıklar... ve ... ile birlikte ... ilçe merkezinde bulunan parkta kendisini ... olarak tanıtan sanık ... ve temyiz dışı sanık ... ile buluştukları, sanıkların birlikte gittikleri bir evde katılana 250 mark verdikleri, katılanın aldığı markın döviz bürosundan gerçek olduğunu öğrenmesi üzerine kalan markları alabilmek için 10.000 TL kredi kartından ve 30.000 TL kredi kullanarak 40.000 TL çektiği,

sanıkla buluşup yanında tanıklar... ve ... ile daha önce gittikleri aynı eve markları almak için gittikleri, sanık ...'nin, annesinin eve girmelerine izin vermediğini ve parayı annesine verip evden markları getireceğini söyleyerek tanık...'ın elinde bulunan parayı aldığı, ancak sonrasında sanığın bir araca binerek buradan kaçtığı, bu suretle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; katılanların beyanları, sanık savunması, tanık anlatımları, teşhis tutanakları, tutanaklar ile tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.