Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/7690 K.2020/6871

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Hükümden önce 05/08/2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanununun 21. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 291. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen ve bölge adliye mahkemelerinin kararlarına karşı yedi gün olarak öngörülen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği;

ancak bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtay'dan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'un 305 ila 326. maddelerinin uygulanması gerektiği ve 1412 sayılı CMUK'un 310. maddesi uyarınca da temyiz süresinin bir hafta olduğu gözetilmeden temyiz süresinin 15 gün olduğu belirtilmek suretiyle yanıltıcı ifade kullanılmış olması, kanun yoluna ilişkin süreler konusunda 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanununda ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda farklı düzenlemelere yer verilmesi,

7035 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonra temyiz süresi konusunda tereddütler oluşması ve ilk derece mahkemelerince yanıltıcı ifadeler kullanılmasının, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13/10/2015 gün,...

Karar sayılı ilamında da belirtildiği üzere, avukatlar da dahil olmak üzere başvurucuların kanun yolunda yanılmalarına sebep olduğu gibi, Anayasa Mahkemesi'nin 09/06/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/4987) ve 22/09/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/1382) kararlarına göre bu durumun adil yargılanma hakkı kapsamında mahkemeye erişim hakkının ihlali niteliğinde bulunması nedeniyle sanık ...'nın temyiz isteminin süresinde olduğu,

ayrıca sanıklara atılı dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253 ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaşma bürosuna tevdii edildiği, ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılan ile sanık ...'ın asker arkadaşı oldukları, olay tarihinde sanık ...'ın katılanı arayarak bir arkadaşı ile birlikte tarihi eser niteliğinde altın bulduklarını, bu altınları satmak istediğini ilettiği, katılanın ise sanık ...'a altınları satın alabileceğini söylediği,

katılanın altınları almaya gitmeden önce gerçek olup olmadıklarını kontrol etmesi için ziyaret için İzmir'e giden ağabeyi tanık İbrahim'e durumu anlattığı, tanığın da ...e gelerek sanık ... ve ...ile buluştuğu, sanık ...'nın yapılan aramada sanık ...'in evinde ele geçirilen altın görünümünde, sarı renkli, bir yüzünde Osmanlı tuğrası, diğer yüzünde Arapça yazılar bulunan sahte altınları İbrahim'e göstererek bu altınları satıp büyükbaş hayvan alacağını söylediği,

ardından sanık ...'in bez içerisindeki altınlardan herhangi birini alıyormuş gibi yapıp bir adet Osmanlı sarı lira olarak tabir edilen gerçek altını tanığa kontrol ettirmesi için verdiği, tanığın da aldığı altını bir kuyumcuya giderek kontrol ettirdikten sonra katılanı telefonla arayıp altınların gerçek olduğunu söylediği,

akabinde İzmir'e gelen katılanın, tanık ile birlikte sanık ... ile görüştükleri, daha sonra birlikte ...e gelerek sanık ... ile buluştukları, Alaşehir ilçesinde bir evin önünde durdukları, sanıklar ...ve ...'ın altınların bulunduğu evin kalabalık olduğundan müsait olmadığını bahane ederek katılana "Sen parayı bize ver, altınları alıp gelelim" diyerek 10.000.TL parayı aldıkları ve yanlarından ayrıldıkları ve bir daha da kendilerine ulaşılamadıkları, bu surette sanıkların iştirak halinde dolandırıcılık suçunu işledikleri iddia ve kabul olunan somut olayda,

Sanık ...'nın tevil yollu ikrar içeren savunmaları, sanıklar ... ile Halil'in suçtan kurtulmaya yönelik soyut savunmaları, katılan beyanları, tanık anlatımları, fotoğraf teşhis tutanakları ve tüm dosya kapsamına göre, sanıkların üzerine atılı dolandırıcılık eylemlerinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.