Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/9002 K.2020/3703

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihinden iki üç gün önce katılanı cep telefonundan arayan bir şahsın bir köyde teyzesinin tarlada çalışırken 10,5 kg gömü altını bulduğunu, teyzesinin saf bir oğlu olduğunu, altınları satacak bir kimsenin bulunmadığını, bu altınları satma konusunda yardımcı olması halinde kendisine de pay vereceğini söylediği, bunun üzerine katılanın Turgutlu ilçesine geldiği kendisini Yusuf ismiyle tanıtan sanık ... ile beraber bir köye gittikleri, burada yanlarına saf görünümlü 45-50 yaşlarında 1,80 boylarında bir şahsın gelerek katılana iki üç tane pirinç büyüklüğünde numune altın verdiği,

daha sonra sanık ile katılanın bir kuyumcuya gittikleri, ellerindeki altınları kuyumcuya gösterdiklerinde kuyumcunun altınların gerçek olduğunu söylediği, daha sonra sanık ile katılan mahalle arasında bir sokağa gittikleri, burada sanığın, katılana sen parayı bana ver ben teyzemden altınları alıp geleyim dediği, ve katılanın sanığa 10.000,00 TL para verdiği, daha sonra sanığın dönmediği iddia edilen olayda; dairemizin 28/11/2017 tarih ve 2017/25398 E – 2017/24989 K sayılı bozma ilamı doğrultusunda uzlaştırma işlemleri yapılmak üzere uzlaşma bürosuna gönderilmesi neticesinde, uzlaşmanın sağlanmadığına dair rapor, sanık savunması,

katılan beyanı ve dosya kapsamından sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin mahkumiyet yönünde kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.