Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/9106 K.2020/3190

Dolandırıcılık suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanık ile yolcu taşımacılığı işi yapan katılanın terminalden tanış oldukları, sanığın kendisinde 1999 Model Mercedes C 180 Model bir aracının olduğunu ve bu aracı satmak istediğini söylediği, 18.000 TL karşılığında alım satımı konusunda aralarında anlaşma sağladıkları, sanığın aracın vergi borcu bulunduğundan bu borcu kapatmak için 2.700TL istediği, buna inanan katılanların sanığın posta çeki hesabına 2.700 TL para yatırdığı, sonrasında sanığın tuvalete gitme bahanesi ile katılanların yanından ayrıldığı ve bir daha da geri dönmediği dosya kapsamından anlaşılan olayda; mahkemenin mahkumiyet yönünde kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuk müdafinin sair temyiz itirazlarının reddine; Ancak,

Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliği ve 7201 sayılı Tebligat Kanunu hükümleri uyarınca kendisine uzlaştırma işlemlerini gerçekleştirmek üzere dosya tevdi edilen uzlaştırmacının öncelikle uzlaştırma teklifi yapılacak ilgililere telefon, telgraf, faks, elektronik posta gibi araçlardan yararlanılmak suretiyle uzlaştırma teklifi yapmak üzere çağrı yapması,

şayet belirtilen şekilde çağrı yapılamaz ise bu defa uzlaştırmacının ilgili savcılık nezdinde kurulmuş uzlaştırma bürosundan uzlaşma teklifi yapılmasını talep etmesi gerektiği, böyle bir taleple karşılaşan büronun da muhatabına ulaşamaması durumunda öncelikle muhatabın bilinen son adresine tebliğ yapması, tebligatın iade gelmesi durumunda bu defa muhatabın mernis adresinin tespitini yaparak tebligat zarfı üzerine söz konusu adresin mernis adresi olduğunu belirtmeden tebliğ yapması,

yine tebligatın iade gelmesi durumunda bu defa tebligat parçası üzerine adresin MERNİS adresi olduğu ve 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca işlem yapılması belirterek tebliğ yapması gerektiği cihetle, taraflara usulüne uygun olarak uzlaşma tebligatları yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden sanığa önce iletişim araçları ile ulaşılmadan son ikametgahına tebliğ yapılmadan,

mernis adresi olduğu söylenen adrese doğrudan tebligat yapılması ve bu tebligatın dönmesi üzerine ‘’mernis’’ibareli yeni bir tebligat yapılmaksızın uzlaştırma işlemlerinin sonlandırılması nedeni ile tebligatın usulsüz olduğu, sonuç olarak eksik yapılan tebligat işlemine dayanılarak ve uzlaşmanın gerçekleşmediği kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,