Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2018/9246 K.2021/385

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, ancak; uzlaştırmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Katılanın kızının tedavisi için Dışkapı Çocuk Acil Bölümü’nde beklerken sanık ile tanıştığı, sanığın Sağlık Bakanlığı’nda memur olduğunu ve doktor raporlarının kendisinden geçtiğini, isterse Sosyal Yardımlaşma Vakfı’ndan yardım alabileceğini söylediği, ertesi gün sonra sanığın katılanı arayarak birlikte Altındağ Sosyal Yardımlaşma Vakfı’na gittikleri, vakıf müdürü ve başka bir görevli ile görüştükleri, bu görüşmeler sonrasında lokantaya giderek yemek yemek için oturdukları, sanığın telefonunun şarjı olmadığını söyleyerek, sim kartını çıkardıktan sonra katılandan cep telefonunu istediği,

cep telefonu ile konuşuyormuş gibi yaparak yanından uzaklaştığı ve bir daha gelmediği, bu şekilde sanığın güveni kötüye kullanma suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanığın birbiri ile çelişen savunmaları, katılanın aşamalardaki istikrarlı beyanları, uzlaştırmanın sağlanamadığına dair rapor ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; eylemin 5237 sayılı TCK'nın 158/1-L maddesinde düzenlenen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu,

ancak suç tarihinde yürürlükte bulunmaması nedeniyle eylemin sanık lehine olan TCK'nın 157/1. maddesi kapsamında kaldığından basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.