Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/14906 K.2020/460

Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların katılan ile yaptıkları telefon görüşmelerinde kendilerini telefonda polis olarak tanıtıp, katılanı kandırdıkları, sanıklarla yüzyüze görüşme yapmadan katılanın söylenen sözlere itibar ederek kendisinden talep edilenleri yerine getirdiği, katılanın kendisinden istenen parayı, banka aracılığıyla sanıkların verdiği hesaba havale ettiği;ancak durumdan şüphelenmesi üzerine hesaba bloke konulmasını sağladığı ve bu şekilde sanıkların katılan aleyhine haksız menfaat temin ederek dolandırıcılığa teşebbüs suçunu işledikleri iddia ve kabul olunan somut olayda;

Sanıkların eylemlerinin, hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturmasına rağmen, suç tarihinde bu hükmün yürürlükte bulunmaması nedeniyle, sanıkların eyleminin TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunu oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

Sanıklara yüklenen dolandırıcılık suçları nedeniyle, hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma işlemleri için gereği yapılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,