Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/207 K.2020/10396

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın üzerine atılı TCK 157/1. maddesinde düzenlenen basit dolandırıcılık suçunun uzlaştırmaya tabi olduğu, dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın iş arayan müştekiye kendisinin Gaziantep'te bulunan Uluyol isimli otobüs firmasında çalıştığını, kendisini de buraya muavin olarak işe aldırabileceğini söylediği, bunun karşılığında müştekiden 3.000 TL para ile kimlik örneğini aldığı, ayrıca altında işveren vekili olarak yazılı tanık...' ın adı ve imzası bulunan belirsiz süreli iş sözleşmesini imzalattığı, müştekinin sanıktan haber gelmemesi üzerine söz konusu otobüs firmasına gittiği ve sanığın burada çalışmadığını öğrendiği,

tanık olarak dinlenen ... ve...' ın alınan beyanında sanığın firmalarında sadece bir seferde muavinlik yaptığını, firmaları ile bir ilgisinin bulunmadığını, sözleşmedeki imzanın kendisine ait olmadığını beyan ettikleri, sanığın bu şekilde hile yolu ile müştekiden menfaat temin ederek dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda; sanık mahkeme savunmasında suçlamayı kabul etmediğini beyan etse de; müştekinin ve tanıkların beyanları, 30/12/2011 tarihli belirsiz süreli iş sözleşmesi, müzekkere cevapları, uzlaştırma raporu, tüm deliller gözetilerek;

sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla hileli davranışlarla aldatarak katılanın zararına kendi yararına haksız menfaat sağladığı anlaşılan sanığın mahkumiyetine yönelik mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.