Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2019/420 K.2020/11574

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dairemizin 08/11/2017 tarihli bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın olay tarihinde dükkan açacağını ve muhasebeciye ihtiyacı olduğunu belirterek katılanın çalıştığı muhasebe bürosuna gittiği, işyeri açılması için gerekli evrakları bildiren katılanın güvenini kazandığı ve kredi kartı borcu olduğunu söyleyerek katılandan 200 TL aldığı, sanığın akabinde bankaya gitmek üzere ayrıldığı katılanın yanına dönmediği ve bu şekilde hileli eylemlerle haksız menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık savunması, katılan beyanı ile tüm dosya kapsamından atılı suçun sanık tarafından işlendiğine ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde tekerrüre esas alınan Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2007/935 esas 2007/805 karar sayılı ilamına konu dolandırıcılık suçunun 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesine göre uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp tekerrüre esas olmaması halinde adli sicil kaydındaki diğer ilamlar incelenerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının ve hükümden sonra 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 10. maddesiyle TCK’nın 53/3. fıkrasında yapılan değişikliklerin, infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.