KÜNYE
15. Ceza Dairesi 2019/89 E., 2020/10420 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ekim 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık
- Hüküm
- TCK'nun 157/1, 62, 52, 52/4, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı mahkumiyet
Karar Metni
326 kelime·2 dk okuma
Dolandırıcılık suçundan sanıkların mahkumiyetine ilişkin hükümler sanıklar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;
Dairemizin 07/03/2017 tarihli bozma ilamı üzerine dosyanın uzlaşma bürosuna gönderildiği ancak usulüne uygun uzlaşma teklifine rağmen tarafların uzlaşamadıkları belirlenerek yapılan incelemede;
Yurt dışına çıkma yasağı bulunan katılanın, yurt dışına gitmek için, sanıklarla görüştüğü, sanıkların kısa sürede yurt dışına gönderebileceklerini söylemeleri üzerine katılanın sanıklara farklı tarihlerde 4.900 USD ve 500 Euro verdiği, sanıkların vaadini yerine getirmediği iddia olunan olayda; sanıkların savunmaları, katılan beyanları ve dosyadaki tüm deliller gözetilerek atılı suçun sanıklar tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamede belirtilen bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.
Sanıkların katılandan farklı tarihlerde zincirleme şekilde para almış olması karşısında TCK 43. madde hükümlerinin uygulanması gerekirken uygulanmamış olması ayrıca tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık ... hakkında TCK 58 madde gereği tekerrür hükümlerinin uygulanmamış olması aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıkların sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,
Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle, sanıklar hakkında fazla adli para cezası tayini,
Yargıtay 15. Ceza Dairesi, E. 2019/89, K. 2020/10420, 22 Ekim 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama