Yargıtay 15. Ceza Dairesi E.2020/12121 K.2021/3075

Sanık hakkında dolandırıcılık suçundan zamanaşımı nedeniyle verilen düşme hükmü sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü: Sanığın katılanı arayarak kendisini polis olarak tanıttığı, katılana bir cezasının olduğunu, parayı ödemediği takdirde tutuklanacağını söyleyerek menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda

Sanık hakkında İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/11/2013 tarih 2011/435 esas ve 2013/516 karar sayılı kararı ile mahkumiyet hükmü kurulduğu, hükmün temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 15/06/2017 tarihli ilamı ile, sanığın eyleminin,

hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 14. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 158/1. maddesine eklenen (L) bendi kapsamında öngörülen nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdiri ve değerlendirme yetki ve görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerektiğinden bozulmasına karar verildiği, bozmadan sonra yapılan yargılamada ise, sanığın eylemin TCK'nın 66/1-e maddesi gereğince 8 yıllık olağan dava zaman aşımı süresine tabi olduğu,

sanık hakkında 05/11/2013 tarihinde verilen mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde bozulması nedeniyle dava zaman aşımını kesmeyeceği, dava zaman aşımını kesen en son işlemin İzmir 12. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/01/2012 gün ve 2012/54 değişik iş sayılı kararıyla sanığın savunmasının alındığı 25/01/2012 tarihi olduğu bu tarihten itibaren 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleştiğinden bahisle düşme hükmü kurulduğu anlaşılmış ise de ;

sanık hakkında İstanbul 26. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 05/11/2013 tarih 2011/435 esas ve 2013/516 karar sayılı kararı ile kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde bozulmasının sadece bu hükmün kesinleşmesini ve infaz edilmesini engellediği, bunun dışında bozma kararının TCK'nın 67/2-d maddesi bakımından mahkumiyet hükmünün olağan zamanaşımı kesmesine herhangi bir engel teşkil etmediği,

bu kapsamda 05/11/2013 tarihli mahkumiyet hükmünün de TCK'nın 67/2-d maddesi gereğince zamanaşını kesmesi nedeniyle sanık hakkında yargılamaya devam edilmek suretiyle bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suçun zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle usul ve yasaya aykırı olarak düşme kararı verildiği ancak sanık aleyhine temyiz bulunmadığı anlaşılmakla bu husus sadece eleştiri konusu yapılmakla yetinilmiştir.