Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2007/2765 K.2008/4003

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı-k.davalı ... İnş.San. ve Tic.Ltd.Şti. vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı ... İnş.San. ve Tic.Ltd.Şti. vekili avukat...ile davalı-k.davacı Makro Elektrik Elektronik Proje Müh.Montaj İml.İnş.Taah.Hiz.San. ve Tic.Ltd.Şti. vekili avukat .... Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, borçlu olmadığının tespiti, karşı dava iş bedelinin tahsili, birleşen dava ise faiz istemleriyle açılmış, mahkemece asıl davanın reddine, karşı dava ile birleşen davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-karşı davalı şirketin tüm, davalı ve karşı dava ile birleşen davanın davacısı Makro Limited Şirketinin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı-karşı davacı ve birleşen davanın davacısı Makro Limited Şirketi vekili birleşen dosyadaki dava dilekçesinde reeskont faizi isteminde bulunmuştur. Mahkemece 01.01.2005 tarihine kadar reeskont faiziyle tahsil kararı verilmiş, ancak 01.01.2005 tarihinden itibaren karar altına alınan alacağa yasal faiz uygulanmasına karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki ilişkinin eser sözleşmesine dayalı olması ve karşı davacı ve birleşen davanın davacısı Makro Limited Şirketi vekilinin istemi dikkate alınarak, tahsil tarihine kadar alacağın tamamına reeskont faizi uygulanması gerekirken, 01.01.2005 tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kararın bu yönden bozulması gerekir ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, HUMK’nın 438/VII. maddesi gereğince kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.