KÜNYE
(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi 2010/1313 E., 2010/1952 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 6 Nisan 2010
- Mahkemesi
- Asliye Hukuk Hakimliği (Tüketici Mah. Sıfatıyla
Karar Metni
307 kelime·2 dk okuma·1 bölüm
Yukarıda tarih ve numarası yazılı bozmaya uyularak verilen hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:
- KARAR -
Dava, davalı namına yatırılan aidatların, işlemiş faizinin ve davalı için yapılan imalâtın ödenmeyen bedelinin tahsili için girişilen icra takibine vâki itirazın iptâli, takibin devamı ve %40 icra inkâr tazminatının davalıdan tahsili istemiyle açılmış, mahkemece verilen ilk kararın görev noktasından Dairemizce bozulması üzerine bozmaya uyan mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.
2-Mahkemece davanın reddedilen bölümü için borçlunun talebi üzerine %40 icra inkâr tazminatına hükmedilmiştir.
İcra ve İflas Kanununun 67/II. maddesi uyarınca itirazın iptâli davasında borçlunun haksızlığına karar verilirse borçlu, takibinde haksız ve kötüniyetli görülürse alacaklı diğer tarafın talebi üzerine %40'tan aşağı olmamak üzere tazminat ile sorumlu tutulabilir ise de mahkemece davacının bir kısım alacağıyla ilgili davasının reddedilmesi, bu alacak ile ilgili talebini kanıtlayamaması sebebiyledir.
Alacağın şahit dinletmek suretiyle kanıtlanmak istenmesi icra takibinin kötüniyetle yapıldığını göstermeyeceğinden temyize konu davada davalı borçlu lehine %40 tazminata hükmedilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmekte ise de düşülen bu hatanın giderilmesi için yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç görülmediğinden HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.
Yargıtay 15. Hukuk Dairesi, E. 2010/1313, K. 2010/1952, 6 Nisan 2010 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama