Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2011/2869 K.2011/3711

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve davacının temyiz dilekçesinin süresi dışında, davalının temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, kusurlu işlerin giderilme bedeli ile yatın kullanılmaması nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemleri ile açılmış, mahkemece ıslah da dikkate alınarak kusurlu işlerin giderilme bedeli yönünden davanın kabulüne, yatın kullanılamaması nedeniyle uğranılan zararın tazmini isteminin reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Mahkeme kararı davacı şirket vekiline 01.02.2011 tarihinde, davalı şirket vekilinin temyiz dilekçesi ise 21.03.2011 tarihinde tebliğ edilmiş olup, davacı vekili tarafından katılma yolu ile verilen temyiz dilekçesinin temyiz defterine kaydının yaptırılmadığı ve HUMK’nın 433/II. maddesinde belirtilen 10 günlük sürenin dolmasından sonra 05.04.2011 tarihinde harçlandırıldığı, bu şekilde temyiz süresinin geçirildiği anlaşıldığından, davacı vekilinin temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davalı yüklenici şirket vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

a-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

b-Davacı şirket vekili tarafından davalı şirkete gönderilen 29.12.2005 tarihli ihtarname miktar içermediğinden ve ödeme isteğinde bulunmadığından davalı şirketi temerrüde düşürücü nitelikte değildir. Davalı şirket dava dilekçesinde dava konusu yapılan miktar yönünden dava tarihinde, ıslahla artırılan miktar yönünden ise ıslah harcının yatırıldığı 26.10.2010 tarihinde temerrüde düştüğü halde, faizin yatın davalı şirkete teslim tarihi olan 30.09.2004 tarihinden itibaren başlatılması doğru olmamıştır.

Kararın bu nedenle bozulması gerekirse de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, HUMK’nın 438/VII. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.