Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2011/6020 K.2012/3433

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, Borçlar Yasası'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan iş bedeli alacak istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın kısmen kabulü ile 5.622,80 TL alacağın 17.10.2004 temerrüt tarihinden itibaren değişen ve değişecek oranlarda reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 5.622,80 TL alacağın 17.10.2004 temerrüt tarihinden itibaren değişen oranlarda reeskont faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiştir. Borçlar Yasası'nın 101. maddesi uyarınca istenebilir hale gelen bir alacağa dava tarihinden önce faiz yürütülebilmesi için davalı borçluya usulüne uygun temerrüt ihtarı gönderilip direnime düşürülmesi gerekmektedir.

Dava konusu somut olayda temerrüde esas alınan Kadıköy 17. Noterliği'nde düzenlenen 01.10.2004 tarih 16831 sayılı ihtarname herhangi bir miktar içermemekte olup, buna göre temerrüt olgusunun gerçekleşmesi mümkün değildir. Diğer yandan davacı, dava dilekcesinde sonuç bölümünde, dava tarihinden itibaren reeskont faizi uygulanmasını istemiştir. Bu talebiyle bağlıdır. Davalının direnimi dava tarihi itibariyle gerçekleşmiştir.

Bu bakımdan 16.01.2007 dava tarihinden itibaren reeskont faizi yürütülmesi gerekirken, 17.10.2004 tarihinden itibaren faiz uygulanması doğru olmamıştır. Açıklanan nedenlerle kararın bozulması gerekirse de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın 6100 Sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 Sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.