Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2012/7662 K.2013/6863

.

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesi uyarınca imalâtın ayıplı olması nedeniyle ödenen bedelin istirdadına karar verilmesi istemiyle açılmıştır. Davalı, imalâtın tamamlanarak teslim edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar, taraflar vekilince temyiz edilmiştir. ...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları reddedilmelidir.

...-Taraflar arasındaki uyuşmazlık mülga 818 Sayılı BK’nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmıştır. Sözlü eser sözleşmesine göre davacı iş sahibi, davalı yüklenicidir. Davada ayıplı imalâtın reddiyle ödenen iş bedelinin istirdadı istenmektedir.

Anılan Yasanın 359. maddesi hükmünce, imâl olunan şeyin tesliminden sonra iş sahibi, işlerin normal seyrine göre imkânını bulur bulmaz o şeyi muayeneye ve kusurları varsa bunları yükleniciye bildirmeye mecburdur. Yapılan şeyin açıkça veya kapalı olarak kabulünden sonra yüklenici her türlü sorumluluktan kurtulur. Ancak yüklenicinin kasden sakladığı ve ilk incelemede anlaşılamayacak kusurlar hakkındaki sorumluluğu devam eder.

Yine, yapılan şeydeki kusur sonradan meydana çıkarsa iş sahibi öğrenince derhal yükleniciye haber vermek zorundadır. Aksi halde yüklenici, sorumluluktan kurtulur. Eserin ayıplı olması ve yasada düzenlenen ayıp ihbarının süresinde yapılması halinde iş sahibinin hakları, BK’nın 360. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre iş sahibi, eserin kullanılamayacak derecede ayıplı olması durumunda kabulden çekinebilir.

Eserin kusurun reddini gerektirecek derecede önemli değil ise işin kıymetinin noksanı oranında fiyatı indirebilir. Eğer işin ıslahı büyük masrafı gerektirmiyorsa yükleniciyi tamire mecbur edebilir. Ayrıca iş sahibi ayıptan kaynaklanan zarar ve ziyanı da isteyebilir.

Somut olayda yasanın açıklanan bu hükümlerine uygun inceleme yapılmış değildir. Davacının yaptırdığı tespitte imalâtın ayıplı olduğu saptanmakla birlikte ayıpların açık veya gizli nitelikleri belirtilmediği gibi imalâtın tümüyle elden geçirilmesi ve yenilemesi denilmekle kabule icbar edilemeyecek derecede ayıplı veya tamirle düzeltilebileceği hususu açıkça sonuca bağlanmamış, ortada bırakılmıştır.

Mahkemece yaptırılan bilirkişi incelemesinde de yine kabul edilemeyeceği belirtilmekle birlikte ayıplı imalâtların elden geçirilerek yenilenmesi ve kullanılır duruma getirilmesi gereğine değinilmiş, kesin bir sonuca ulaşılmamıştır. Bu haliyle bilirkişilerce yasanın az yukarıda değinilen hükümlerine uygun inceleme yapılmadığı ve hükme esas alınamayacağı açıktır.

O halde mahkemece yapılması gereken iş, yeniden oluşturulacak uzman bilirkişi heyetiyle mahallinde keşif yapmak, mevcut imalâttaki ayıpların açık veya gizlilik derecesini saptamak, buna göre süresinde ayıp ihbarının yapılıp yapılmadığını değerlendirmek, süresinde ihbar yapıldığı anlaşıldığında iş sahibinin BK’nın 360. maddesinde düzenlenen haklarına göre uyuşmazlığı çözümleyip sonucuna uygun hüküm kurmaktan ibarettir.

Bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuyla verilen karar doğru olmadığından bozulmalıdır.

Öte yandan imalâtın iade tarihinden faize hükmedilmesi BK’nın 101/I. maddesine aykırı olduğu gibi talep aşılarak yasal yerine reeskont faizine hükmedilmesi de HMK’nın 26. maddesine aykırı olduğundan kararın bozulması gerekir.