Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2013/2939 K.2014/2652

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağın tahsili istemi ile açılmış, mahkemece davacının ıslah talebi de nazara alınarak davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece davalıya ait inşaatta yapılan doğrama işleri karşılığı 17.500,00 TL ile mülkiyetinin devredileceği taahhüdüne güvenilerek 17 nolu bağımsız bölümde yapılan iyileştirme bedeli 12.946,00 TL olmak üzere toplam 30.446,00 TL’nin tahsiline karar verilmiş, alacağa 25.03.2008 temerrüt tarihinden itibaren faiz yürütülmüştür.

Dava tarihinden önce davalıya keşide edilen 19.02.2008 günlü ihtarname taşınmazın mülkiyetinin devri ya da bedelinin ödenmesi talebini içermekte olup belirli bir miktar paranın ödenmesi istemini içermediğinden temerrüde esas alınacak nitelikte değildir. Davacı 17 nolu bağımsız bölümün rayiç değeri olarak 20.000,00 TL talep etmiş, mahkemece yapılan işin rayiç bedeli olarak 17.500,00 TL’ye hükmedilmiştir.

Bu miktar yönünden temerrüt davanın açıldığı 17.10.2008 tarihinde oluşmuştur. Yine dava dilekçesinde 17 nolu daireye yapılan iyileştirme bedeli olarak şimdilik 5.000,00 TL talep edilmiş, 06.03.2012 tarihinde yapılan ıslah ile talep miktarı 12.946,00 TL’ye artırılmıştır.

Bağımsız bölüme yapılan iyileştirme giderinin 5.000,00 TL’lik kısmı için temerrüdün dava tarihinde, kalan kısmı için ise ıslah tarihinde oluştuğu nazara alınmayarak alacağın tamamına 25.03.2008 tarihinden faiz yürütülmesi doğru olmamış, karar bu yönden bozmayı gerektirmiş ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kararın 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK’nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.