Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2014/3646 K.2015/2097

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan alacak talebine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar taraflarca temyiz edilmiştir. 1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı yüklenici davasında davalı ile aralarında düzenlenen 13.12.2011 tarihli sözleşme ile davalıya ait 2 bodrum kat, zemin ve 8 normal kattan oluşan mevcut binanın yıkımı işini 105.000,00 TL + KDV bedelle üstlendiğini ayrıca yıkılan binadan çıkacak demir ve benzeri malzemenin de kendisine ait olmasının kararlaştırıldığını, yıkım işini zemin giriş kata kadar yaptığını, ancak davalının bu aşamadan sonra yıkımın bitişik binaya zarar verdiği gerekçesi ile vazgeçtiğini, yıkılan kısım için ödenmesi gereken bakiye 11.000,00 TL ile yıkılamayan kısım için 29.000,00 TL'nin de kendisine ödenmesi gerektiğini,

böylece toplam alacağının 40.000,00 TL + KDV olduğunu, ayrıca yıkılmayan kısımdan elde edilmesi gereken demir ve enkaz malzemesinden de mahrum kaldığını belirterek çıkarılmayan enkaz ve demir için fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 500,00 TL, ödenmeyen alacak için 40.000,00 TL + KDV'nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece sözleşmenin davalılar tarafından haksız olarak feshedildiği, fesihten sonra tarafların aralarında düzenledikleri hakediş ve ödeme tutanağı ile belirlenen 11.000,00 TL ile 500,00 TL'lik kâr mahrumiyeti taleplerinin kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki akdi ilişki sözleşme tarihi itibarıyla uygulanması gereken 818 sayılı Borçlar Yasasının 355. ve devam eden maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Aynı Yasa'nın 357. maddesi hükmüne göre yüklenici eseri iş sahibinin yararına ve ona hiçbir zarar vermeden yapmak zorundadır. Eserin yapılmasını tehlikeye koyacak halin varlığında, bunların giderilmesi için iş sahibini uyarmak yüklenicinin özen borcunun sonucudur.

Özen borcunun yerine getirilmemesi halinde yüklenici eserde oluşacak gizli ve açık kusurlardan sorumlu olur. Yüklenici eseri meydana getirirken özen borcu gereği iş sahibini bilgilendirmekle yükümlü olduğu gibi iş sahibinin verdiği malzemenin, projenin veya gösterdiği iş yerinin kusurlu olduğunu görünce, ya da işin devamına engel bir durum ile karşılaşırsa derhal iş sahibini uyarmak ve bilgilendirmek ile yükümlüdür.

Bu genel kurala uygun olarak taraflar arasında düzenlenen 13.12.2011 tarihli sözleşmenin 5.2. maddesinde de yıkım esnasında komşu parsellerdeki binalar ve çevreye verilebilecek tüm zararlardan yüklenicinin sorumlu olacağı kabul edilmiştir.

Yargılama sırasında davalı taraf savunmasında yıkım işi sırasında yandaki binada yıkım tehlikesi oluştuğunu iddia etmiş, davacı taraf ise 04.09.2012 tarihli duruşma sırasındaki beyanında ve 07.06.2012 tarihli dilekçesinde yıkım tehlikesinin öngörülemeyen bir durum olduğunu açıklamış bu konuda davalıyı uyardığına ilişkin bir delil sunmamıştır.

Bu durumda yukarıda açıklanan genel kural ve buna uygun olarak düzenlenen sözleşme hükmü dikkate alındığında yüklenicinin yandaki binada oluşan yıkım tehlikesi konusunda özen borcunu yerine getirmediğinden davalının sözleşmenin feshinde haksız olduğunun kabulü mümkün değildir.

Bunun sonucu olarak mahkemece davacının kar mahrumiyeti kapsamında talep ettiği 500,00 TL'lik kısım ile ilgili olarak davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi doğru olmamış bozulması gerekmiştir.