Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2014/4266 K.2015/4868

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Asıl dava, eser sözleşmesinden dolayı davalı yüklenici F.. Yapı Elek.San.ve Tic.Ltd.Şti.'ye verilen teminat çekinin iadesi, birleşen davada davalı yüklenicinin iş bedeli olarak davacı taşerona verdiği ve bir adedi takip konusu da olan 42.500,00 TL'lik iki adet çekten dolayı borçlu olmadıklarının tespiti, birleşen davada davalı olan taşeron D...D.. Dek.Mob.İnş.San.Tic.A.Ş.'nin açtığı karşı davada ise bakiye iş bedelinin tahsili istemiyle açılmış; mahkemece asıl davada davacı taşeron teminat çekinin iadesine, birleşen davanın reddine, birleşen dava kapsamında görülen karşı davadaki alacak isteminin 96.629,24 TL'lik kısmının kabulüne, fazla talebin ise reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı taşeron şirketin açılan asıl davada 31.05.2011 tarihli sözleşmenin 9. maddesi kapsamında davalı yüklenici şirkete vermiş olduğu 45.000,00 TL'lik teminat çekinden dolayı borçlu olmadıklarının tespiti ve sözkonusu çekin iptâli ile iadesini talep etmiş, mahkemece bu istemlerin kabulüne karar verildiği halde, davada kabul edilen miktar üzerinden 492 sayılı Harçlar Kanunu Genel Tebliği eki (1) sayılı tarifenin A.III.1.a maddesinde, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden binde 68,31 oranında nispi karar ve ilâm harcı olmadığı düzenlendiği halde, nispi harç yerine maktu olarak 25,20 TL harç alınması doğru olmamıştır.

Açıklanan nedenle kararın bozulması gerekirse de, düşülen bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.