Yargıtay 15. Hukuk Dairesi E.2016/1895 K.2017/3473

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- KARAR -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan ayıbın giderim bedelinin tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen hüküm, davalı tarafından yasal süresi içinde temyiz edilmiştir. 1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davacı iş sahibi 23.10.2011-09.11.2011 tarihlerinde Van'da yaşanan depremler sonucunda okul binasında oluşan zararın tazmini istemi ile 40.000,00 TL tazminatın tahsilini talep etmiş olup, mahkemece mevcut ayıbın güçlendirme ile giderilme bedeli olarak bilirkişi kurulunun vermiş olduğu 17.06.2015 tarihli ek raporda tespit edilen asgari ve azami bedellerin ortalaması alınarak hüküm kurulmuştur.

Ayrıca söz konusu bedele ilişkin hesaplama yapılırken davanın açıldığı tarihin gizli ayıbın ortaya çıktığı tarih olduğundan bahisle 2013 yılı mahalli rayiçleri gözönüne alınmıştır. Oysa Van ilinde yaşanan depremler 2011 yılının Ekim ve Kasım aylarında meydana geldiğinden mülga 818 sayılı BK'nın 98/II. maddesi delaletiyle BK'nın 44. maddesi gereği makul süre olarak 2012 yılının mahalli fiyatlarının esas alınması gerekmektedir.

Bu nedenlerle mahkemece yapılacak iş, bilirkişi kurulundan terditli rapor verilmeden ek rapor alınmak suretiyle 2012 yılı itibariyle davacı idare zararı hesaplanarak inşaatın niteliği, yapılması gereken işlerin göz önüne alınması şeklinde bulunacak hesabın hüküm altına alınması gerekirken eksik inceleme ile asgari ve azami bedellerin ortalaması alınarak karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, uyuşmazlık eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, bu nev'i davaların ticari dava olduğuna ya da asliye ticaret mahkemeleri'nde görüleceğine ilişkin yasal bir

düzenleme bulunmamaktadır. O halde, eldeki davanın ticari dava olarak kabulü ve asliye ticaret mahkemesi'nin görevli olması için uyuşmazlık konusu işin her iki tarafın birden ticari işletmesi ile ilgili olması zorunludur. Davalı yüklenicinin sözleşme konusu işleri ticari işletmesiyle ilgili olarak yaptığında tereddüt bulunmamaktadır. Buna karşılık davacı iş sahibi Milli Eğitim Bakanlığı olup, uyuşmazlık konusu işleri ticari işletmesiyle ilgili olarak değil, kamu hizmetinin ifası amacıyla gerçekleştirmiştir. Bu kapsamda, dava konusu uyuşmazlığa asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken asliye ticaret mahkemesi sıfatıyla bakılması da doğru olmamıştır.

Diğer taraftan, 492 sayılı Harçlar Kanunu uyarınca harcın yükümlüsü dava aleyhine sonuçlanan taraf olup, mahkemece tarafların haklılık oranına göre harcın paylaştırılması doğru olmayıp, kabul edilen miktar üzerinden hesaplanacak olan harcın davalıya yükletilmesi gerekmektedir.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.