KÜNYE
16. Hukuk Dairesi 2014/4937 E., 2014/5213 K.·Mahkemesi : Gölköy Kadastro Mahkemesi
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mayıs 2014
- Tarihi
- 01/11/2013
- Numarası
- 2008/3175-2013/421
Karar Metni
290 kelime·1 dk okuma
Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:
Kadastro sırasında H.. Köyü çalışma alanında bulunan 1.... ada 1 parsel sayılı 23,79 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı S.. B.. adına tespit edilmiştir. Davacı M.. B.., çekişmeli taşınmazın müşterek muristen intikal ettiği ve taksim sonucu kendisine isabet ettiği iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.
Dava konusu 1.. ada .. parsel sayılı taşınmazın tespiti paylaşım ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine göre yapılmıştır. Davacı M.. B.., taşınmazın müşterek muristen geldiği ve yapılan taksim sonucu kendisine bırakıldığı iddiasına dayanarak dava açmıştır. Mahkemece, çekişmeli taşınmazın paylaşım sonucu davacı tarafa isabet ettiğinin kanıtlanamadığı, davacı lehine kazanmayı sağlayan zilyetlik koşullarının da oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.
Ne var ki, keşifte dinlenilen mahalli bilirkişiler ile tespit bilirkişileri "taşınmazın murislerinden intikal ettiğini, paylaşım yapılıp yapılmadığını bilmediklerini, davacının saman atmak davalının da odun koymak sureti ile 30-40 yıldan beri birlikte kullandıklarını" beyan etmişlerdir. Davalı taraf da taşınmazın müşterek miras bırakanları Dursun’dan kendisine paylaşım sonucu intikal ettiğini savunmuştur.
İddia ve savunma doğrultusunda taraflar arasındaki mirasçılık ilişkisinin taksimle sona erdiği kabul edildiğine göre ihtilafın çözümünde zilyetlik hükümlerinin geçerli olacağı açıktır.
Yargıtay 16. Hukuk Dairesi, E. 2014/4937, K. 2014/5213, 2 Mayıs 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama