KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2015/10991 E., 2016/3596 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 17 Mart 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, taksirle yangına sebebiyet verme
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
269 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:
Mahkemenin yargılamayı çocuk mahkemesi olarak yaptığı, bu bağlamda müdafii atadığı, yaş durumuna göre gizli duruşma yaptığı anlaşıldığından 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 3/1-b fıkrasına göre yargılamasının Çocuk Mahkemesi sıfatı ile yapılması gerekliliğine muhalefet edilmesi mahallinde düzeltilmesi mümkün görüldüğünden bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1-5275 sayılı Yasa'nın 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilmez” hükmü gözetilmeden, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına kararı verilmesi,
2-Sosyal inceleme raporu harcaması zorunlu kamu masrafı niteliğinde bulunması nedeniyle bilirkişiye ödenen 100,00 TL'nin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Çocuk Haklarına Dair Sözleşme'ye aykırı davranılması ve kalan miktar,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarından “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin ihtarına,” cümlesinin çıkarılması,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2015/10991, K. 2016/3596, 17 Mart 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama