KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2015/23141 E., 2017/14720 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 27 Kasım 2017
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
285 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanığın tekerrüre esas alınan Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/493 Esas ve 2012/769 Karar sayılı kararı ile hükmedilen 11 ay 20 gün erteli hapis cezasına ilişkin ilamın 6763 sayılı Yasa hükümleri uyarınca değerlendirme yapılarak 15/03/2017 tarihli ek karar ile her ne kadar ortadan kaldırılmasına karar verilmiş ise de; kararın incelenmesinden sanığın TCK'nın 141/1, 143. madde uyarınca cezalandırıldığı,
gece vakti uygulamasını düzenleyen TCK'nın 143. maddenin hırsızlık suçunun nitelikli hali olarak kabul edilip 6763 sayılı Yasa hükümleri uyarınca uzlaşma kapsamında değerlendirilmemesi gerektiği, buna rağmen mahkemece hatalı değerlendirme ile sanığın suçunun uzlaşma kapsamında bulunduğundan bahisle uzlaşma nedeniyle ortadan kaldırılmasına karar verilmiş olması atıfet kuralı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün, 2008/6-47 Esas ve 2008/43 Karar sayılı kararı ışığında, sanığın yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına,
adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden bu karara karşı kanun yararına bozma yoluna gidilerek yanlışlığın düzeltilebileceği değerlendirildiğinden ve bu ilamın tekerrüre esas alınabileceği değerlendirildiğinden, bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2015/23141, K. 2017/14720, 27 Kasım 2017 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama