Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/26709 K.2016/879

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, uyulan bozmaya ve hakimin takdirine göre; suçun hükümlü tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

Olay günü hükümlünün suç ortağı ile birlikte müştekiye ait evin sağlam ve muhkem olan pencere demirini ve camını kırmak suretiyle içeriye girdikleri, suç tarihinde normal değerde suça konu eşyaları aldıkları ve müştekinin şikayetçi olmadığı ve bu nedenle mala zarar verme suçunun değerlendirme kapsamına alınamayacağının (Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 16.06.2014 gün, 2012/16624 Esas ve 2014/12209 Karar sayılı bozma ilamıda dikkate alınarak) anlaşılması karşısında;,

5252 sayılı Yasa'nın 9/3. maddesi uyarınca sanıklar yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilerek, hükümlünün eyleminin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nın 493/1. maddesiyle, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c, 53. maddeleri kapsamında olup, sonucuna göre lehe yasanın saptanması gerektiği dikkate alınmadan 5252 sayılı Yasa'nın 9/3.maddelerine aykırı davranılması,