Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/53 K.2015/3783

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3. maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.02.1938 günlü 1937/23–1938/9 sayılı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.05.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında, somut olayla ilgili sanıkların eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 102/3 ve 104/2. maddeleriyle, 5237 sayılı TCK'nın aynı suça uyan 142/1-a, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu zamanaşımı bakımından 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına olması ve suçun işlendiği 04.09.2002 tarihinden inceleme tarihine kadar 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 67/4.maddelerinde öngörülen 12 yıllık dava zamanaşımı süresinin geçmiş bulunması,