Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/5537 K.2015/8358

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Suçun işlendiği tarihin 10.04.2008 olduğu, suç tarihinde 74 yaşında olan müştekinin sanığı fotoğraftan 26.01.2009 tarihinde teşhis ettiği, müştekinin fotoğraftan teşhis ettiği diğer iki bayan sanık hakkında ne işlem yapıldığının belli olmadığı ve Uyap'tan yapılan sorgulamada da diğer sanıklarla ilgili bir bilgiye ulaşılamadığı, sanığın tüm aşamalarda suçlamaları kabul etmeyip, diğer iki sanığı da tanımadığını söylediği,

sanık ile müştekinin hiçbir aşamada yüzyüze gelmedikleri, müştekinin 26.01.2009 tarihinde diğer iki bayan sanığı fotoğraftan teşhis etmesine rağmen 21.04.2010 tarihli celesede bayan olan sanıkları teşhis edemediğini söylediği ve yine Uyap'tan yapılan sorgulamada müştekinin 12.01.2015 tarihinde öldüğünün anlaşılması karşısında; sanığın savunmasının aksini ispat edecek şekilde yüklenen suçtan mahkumiyetini gerektirir her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince beraat kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-Suç tarihinin karar başlığında 10.04.2008 yerine 14.06.2009 olarak gösterilmesi,

3-Erteli hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına; anılan maddenin 3. fıkrası gereğince, cezası ertelendiği için kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise maddenin 1 ve 2. fıkralarının uygulanmamasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,