Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/6788 K.2015/9787

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

I-Sanık hakkında hırsızlık suçu bakımından kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın tekerrüre esas teşkil eden Asliye Ceza Mahkemesi'nin 02.12.2004 tarih, 2004/646 Esas ve 2004/981 Karar sayılı ilamının dikkate alınarak, sanığın cezasının TCK'nın 58/6. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazına karar verilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c bendinde belirtilen haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yalnızca, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'nın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ''TCK'nın 53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar.

53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına'' cümlesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal etme ve mala zarar verme suçları bakımından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihi itibariyle uzlaşma kapsamında bulunan mala zarar verme suçu ile ilgili olarak, müşteki ve sanığa CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşma hükümleri hatırlatılarak sonucuna göre karar verilmesi yerine, uzlaşma hususunda sanık ve müştekinin görüş ve beyanları alınmadan eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Sanığın üzerine atılı işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçunu gece işlediği subuta erdiğinden CMK'nın 226/2. maddesi uyarınca ek savunması alınarak eylemine uyan TCK'nın 116/4. maddesi uyarınca cezalandırılması yerine yazılı şekilde cezalandırılması,

3-19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrasında TCK'nın 116/4. maddesi kapsamında kalan nitelikli konut dokunulmazlığının ihlali suçu, CMK'nın 253/1. fıkrası uyarınca uzlaşma kapsamına alındığından; 5271 sayılı CMK'nın 5560 sayılı Kanun ile değişik 253 ve 254. maddelerinde öngörülen usullere uygun şekilde taraflara uzlaşma teklifi yapılmadan karar verilmesi

Kabule göre de;

4-Kasten işlemiş olduğu suçlardan dolayı hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-c bendinde belirtilen haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yalnızca, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,