Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2015/8954 K.2016/874

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, 06.04.2009 günü 18.00 ile 19.00 saatleri arasında bir vakitte müştekinin etrafı duvar ile çevrili site bahçesi içinde park halinde bulunan aracının çalındığı, ertesi gün suça konu aracın hakkında beraat kararı verilen ...'tan ele geçirilerek müştekiye iade edildiği, tutanağa göre aracın bagaj kilit lokmasının yerinden çıkarıldığı, bu kilit lokmasına uygun anahtarın yapıldığı, bu yolla anahtar uydurularak suça konu aracın çalınmış olduğunun tespit edildiği, sanığın 22.06.2009 tarihli beyanında atılı suçu kabul edip, eylemi saat 21.00 sıralarında gerçekleştirdiğini söylediği,

aşamalardaki beyanlarında ise suçu inkara yöneldiği, UYAP sorgulamasında yaz saati uygulaması da dikkate alındığında olay günü güneşin saat 19.12 de battığı, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 20.12'den sonraki zaman diliminin gece olarak kabulü gerektiği, her ne kadar sanık suçu ikrarında atılı eylemi 21.00 sıralarında gerçekleştirdiğini beyan etmiş ise de sonraki savunmalarında suçu kabul yönündeki beyanlarından döndüğü gibi müştekinin aracını 18.00 sıralarında park ettiği, bir saat kadar sonra,

19.00 sıralarında aşağıya indiğinde ise aracının çalınmış olduğunu anladığı yolundaki beyanları gözetildiğinde, atılı hırsızlık suçunun gece vakti işlendiğine dair delil bulunmadığı halde sanık hakkında kurulan hükümde TCK'nın 143. maddesi uygulanmak suretiyle ceza arttırımına gidilmiş ise de, araç inceleme tutanağı dikkate alındığında sanığın, suça konu aracı anahtar uydurmak suretiyle çaldığının anlaşılması karşısında eylemine uyan aynı Yasanın 142/2-d ve 62. maddeleri uyarınca neticeten 2 yıl 6 ay hapis cezasına hükmedilmesi gerektiği, oysa ki mahkemece TCK'nın 142/1-e,

143 ve 62. maddelerine göre 1 yıl 11 ay 10 gün hapis cezası ile mahkumiyet hükmü kurulduğu, atıfet kuralı uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 Esas, 2008/43 Karar sayılı kararı ışığında, sanığın yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden, atılı suçun gece vakti işlendiğinin kabulü ile ceza arttırımına gidilmesi bozma nedeni yapılmamış;

dava zamanaşımı süresi içinde sanık hakkında konut dokunulmazlığını ihlal suçundan işlem yapılması mümkün görülmüş, 06.04.2009 olan suç tarihinin gerekçeli karar başlığına CMK nın 232/2-c maddesine aykırı olarak 25.05.2009 tarihi şeklinde yanlış gösterilmiş olması da mahallinde düzeltilebilir maddi yazım hatası kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak; T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nun temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, T.C.

Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle.