Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2016/15880 K.2018/15705

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanığın evinde yapılan arama sonucunda elde edilen alkollü içeceklerin katılana gösterildiği ve katılan arama sonucu bulunan alkollü içkiler arasında 3 adet rakı ve 1 adet viskinin iş yerinden çalınan kendisine ait olduğunu 12.02.2013 tarihli teşhis tutanağına göre teşhis ettiğini beyan etse de, suça konu sanığın evinde ele geçirilen alkollü içeceklerin benzerlerinden ayırt edici özelliğinin bulunmaması, sanığın tüm aşamalarda atılı suçlamayı kabul etmemesi, sanığın suçları işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, mahkumiyete yetecek nitelikte delil bulunmaması karşısında; üzerine atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından beraati yerine, yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2-İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümde karar gerekçesinde suçun iş yeri dokunulmazlığının ihlali olarak kabul edildiği halde, hükümde suç adının “konut dokunulmazlığının ihlali” olarak yazılması ve uygulama maddesinin TCK 116/2 yerine 116/1 olarak yazılması,

3-Hırsızlık suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, aynı maddenin 1. fıkrasının (c) bendinde yazılı uzun süreli hapis cezası ertelenen sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakları ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksun bırakılmalarına yer olmadığına, altsoyları dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,