Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/2077 K.2017/5837

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Sanığa, 10.06.2015 tarihli, 2014/226 Esas ve 2015/336 Karar sayılı ek kararın 10.09.2015 tarihinde tebliğinde, 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesine uygun şekilde kararın okunup anlatıldığına dair tebligat evrakının bulunmadığı, sadece almak suretiyle tebellüğ ettiğine dair evrakın bulunduğu, bu nedenle sanığın 18.09.2015 tarihli temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Sanığın müştekiye ait inşaattan hırsızlığa teşebbüs etmesi şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu halde, aynı Kanun'un 141. maddesi ile hüküm kurulması aleyhe temyiz olmadığından; her ne kadar hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alınmış ise de atıfet kuralı

uyarınca Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 04.03.2008 gün, 2008/6-47 Esas ve 2008/43 Karar sayılı kararı ışığında, sanığın yanılgılı uygulama nedeniyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin sakatlanmasına yol açacağı değerlendirildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.