Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/3387 K.2018/17041

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay günü, müşteki ...'ın iş yerinin önüne kontak anahtarı üzerinde olduğu halde park halinde bıraktığı motosikleti çalan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 141. ve 143. maddelerine uyduğu halde, hatalı nitelendirme ile aynı Yasa'nın 142/1- e, 143. maddeleri ile uygulama yapılarak fazla cezaya hükmolunması,

2-Sanığın müştekinin motosikletini çaldıktan sonra, motosikleti nereye bıraktığını belirtmek suretiyle suça konu motosikletin muhafazaya alınması ve müştekiye ulaşılarak iadesinin sağlandığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesindeki etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının tartışılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Sanık ...’ın tekerrür uygulamasına esas alınan Karşıyaka 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/477 Esas ve 2013/160 Karar sayılı 17.04.2013 kesinleşme tarihli kararı ile doğrudan hükmolunan 2.000,00 TL adli para cezası mahkumiyetinin karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesi uyarınca kesin olup tekerrür uygulamasına esas alınamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,