Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/3388 K.2019/1013

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü: Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Sanığın, mağdurlara yönelik hırsızlık suçunu kamu kurumu olan Antakya Devlet Hastanesi içinde işlediği, 28.06.2014 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile TCK'nun 142/1-a maddesindeki “kamu kurum ve kuruluşlar” ile “ibadete ayrılmış yerlerde bulunan” cümlelerinde herhangi bir değişiklik yapılmamış olsa bile bu yerler aynı zamanda bina vasfında olduğundan dolayı bir fiille 2 bendin (142/1-a ve 142/2-h) ihlal edilmesi nedeniyle TCK'nun 44. maddesi gereği ağır olan TCK'nun 142/2-h, 168/2. maddesine göre cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği,

Yargıtay 17. Ceza Dairesinin 2016/2841 Esas ve 2016/6584 Karar sayılı bozma ilamında bu hususun belirtildiği, yerel mahkemece bozma ilamına uyulduğu ancak bozma ilamından sonra vasıfta kazanılmış hakkın söz konusu olamayacağı gözetilmeden yeniden TCK’nun 142/1-a maddesi uyarınca hüküm kurulması,

2-Sanığın her bir mağdura karşı eylemi nedeniyle, TCK'nun 53 ve 58. maddelerini de kapsar şekilde ayrı ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, infazda tereddüte neden olacak şekilde hüküm kurulması,

3-Önceki hüküm sanık tarafından temyiz edilmiş olduğundan lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,