Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2017/3456 K.2019/200

Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süreleri ve kararların nitelikleri ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ile ... hakkında müşteki ...'a yönelik gerçekleştirmiş oldukları mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresi içinde mahallince işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Sanık ...'un dosya arasında bulunan adli sicil kaydına göre, Trabzon Kapatılan 1. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2010/1185 Esas, 2010/911 Karar numaralı, 02/12/2011 tarihinde kesinleşen, silahla yaralama suçundan verilen 5 ay hapis cezası ile mahkumiyete ilişkin ilamın tekerrüre esas olmasına karşın, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğinin yapılan incelemesinden; müşteki ...'ın olay nedeniyle meydana gelen zararına karşılık sanıklar tarafından yapılan kısmi iade nedeniyle sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına muvafakatinin olmadığını belirtmesi ve sanıkların gerçekleştirmiş oldukları hırsızlık ile iş yeri dokunulmazlığının ihlali eylemlerinin olay tarihinde gece vakti olarak kabul edilen zaman diliminde gerçekleştiği kabul edilmesi karşısında; tebliğnamedeki şartları oluştuğu halde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına ve suça konu eylemlerinin gece işlendiğine ilişkin delillerin nelerden ibaret olduğunun belirtilmeden ve tartışılmadan sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. Ve 116/4. maddelerinin uygulandığı gerekçesine dayalı bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında sanık ...'un gözaltında kaldığı tarih ve süre yazılması gerekirken yazılmaması, mahkemesince mahallinde düzeltilebilir eksiklik olduğundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 63. maddesi uyarınca sanık ...'un gözaltında geçirdiği sürenin cezasından mahsubuna karar verilmesi gerekirken gözardı edilmesi infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nın 116/4. maddesi gereği belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Yasa’nın 119/1-c. maddesi gereği bir kat artırım yapılırken hesap hatası yapılarak sonuç cezanın 2 yıl 12 ay yerine 3 yıl olarak belirlenmesi,

2)Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ile ...'un temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanıklar hakkında kurulan hükümlerin TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan fıkralarına, T.C.

Anayasa Mahkemesi'nin 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olmasından kaynaklanan zorunluluk nedeniyle.