Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/1268 K.2018/4520

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 492/1. maddesinde tanımlanan suçun öğelerinin farklı olduğu, olay günü geceleyin müştekiye ait işyerine daha önce kırık olduğu için düğmelerle tutulan cam sökülerek hırsızlığa teşebbüs eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı Yasa'nın 492/1, 61 ve 81/2. maddelerine uyduğu, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b ve 143. maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında aynı Yasa'nın 116/2-4 işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunu da oluşturduğu olayda;

işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan uzlaşma hükümleri uygulansa dahi; her iki yasa maddelerince yapılan uygulama sonucu 765 sayılı TCK'ya göre kurulan hükümlerin açıkça sanık lehine olması nedeniyle ve uyarlama yargılaması sırasında 02.02.1993 tarihli hükmün, hükümlü lehine olduğuna karar verilerek yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına ilişkin karar, hükümlü hakkındaki ilk kararın aynen infazı anlamına geldiğinden ve mahkemenin 765 sayılı TCK'nın hükümlü lehine olduğuna dair kararında isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamede bozma isteyen düşünceye katılmayarak yapılan incelemede;