Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2018/2737 K.2018/9693

Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesince; verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesinde;

Sanık ...'ın kolluk ve savcılık beyanında, diğer sanık ...'in çalmış olduğu cüzdanı ve banka kartlarını ismini hatırlamadığı düğün salonunun alt tarafındaki araziye attığı şeklindeki anlatımı, sanık ...'in savcılık ifadesinde bu husus kendine sorulduğunda sanık ...'ın ifadesini kabul etmediğini ifade etmesi, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi'nin TCK'nın 168. maddesinin kısmi iadeye dair kabulü ve uygulanmaması gerektiğine dair gerekçesi karşısında;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanun'un 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanun'un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, sanık ... müdafiinin temyiz isteminin ise suçun teşebbüs aşamasında kaldığına ve zararın giderildiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Mahkemenin alt sınırdan uzaklaşma ve TCK'nın 62. maddesinin uygulanmama gerekçelerinin yeterli olduğu, sanık tarafından işlenen hırsızlık suçunun tamamlandığı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 25.03.2014 tarih, 2013/6-798 Esas ve 2014/146 Karar sayılı ilamı ile belirlenen ilkeler çerçevesinde üst aramasında ele geçen paranın müştekilere iade edildiği, sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, sanık ... müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz nedenlerinin reddiyle, CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan Bölge Adliye Mahkemesi kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİNE,

III-Sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelenmesine gelince;

Sanık ...'ın kolluk ve savcılık beyanında, diğer sanık ...'in çalmış olduğu cüzdanı ve banka kartlarını ismini hatırlamadığı düğün salonunun alt tarafındaki araziye attığı şeklindeki anlatımı, sanık ...'in savcılık ifadesinde bu husus kendine sorulduğunda sanık ...'ın ifadesinin kabul etmediğini ifade etmesi, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesi'nin TCK'nın 168. maddesinin kısmi iadeye dair kabulü ve uygulanmaması gerektiğine dair gerekçesi karşısında;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır.

Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanık ... müdafiinin temyiz isteminin cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak verildiğine, TCK'nın 62. maddesi ve lehe hükümlerin uygulanmadığına, yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanık ...'ın soruşturma aşamasında alınan ifadesinde sanık ...'ın çalmış olduğu cüzdanı ve kredi kartlarını attığı yeri bildirdiği, anlatımının bu eşyaların bulunmasına dayanak teşkil edip etmediğinin kolluk tutanağından net olarak anlaşılamadığı, söz konusu eşyaların iade edildiğine dair teslim tutanağı bulunduğu anlaşılmakla ilgili kolluk görevlilerinin tanık sıfatıyla dinlenilip sanık ...'ın yer tarifi sonucu cüzdanın ve kredi kartların iadesinin sağlanıp sağlanmadığının tespit edilmesi, bu konu açıklığa kavuşturulduktan sonra,

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 30.04.2013 tarih, 2012/6-1437 Esas ve 2013/153 Karar ve 28.04.2015 tarih, 2015/13-53 Esas ve 2015/129 Karar sayılı ilamlarında kısmi iadenin belirlenen çerçevesi ile birlikte değerlendirildiğinde, olayımızdaki kısmi iade miktarının TCK'nın 168. maddesinin değerlendirilmesine engel olmadığı,

anlaşılmakla mağdurdan kısmi iadeye rızası olup olmadığı sorulup sonuçlarına göre Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.12.2016 tarih, 2013/13-482 Esas ve 2016/1242 Karar sayılı ve 10.09.2015 tarih, 2014/13058 Esas ve 2015/15311 Karar sayılı ilamlarda belirtildiği üzere sadece sanık ... yönünden TCK'nın 168. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,