Yargıtay 17. Ceza Dairesi E.2019/10163 K.2019/10753

Sanık ...'ün, nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlâli suçlarından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143/1, 116/1, 119/1-c ve 62/1. maddeleri uyarınca iki kez 1 yıl 11 ay 10 gün hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına,

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesi gereğince hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2011 tarih, 2011/105 Esas ve 2011/383 Karar sayılı kararlarının 31/10/2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın 26/12/2012 tarihinde işlediği kasıtlı bir suçtan mahkûmiyetine karar verildiğinin ihbar edilmesi üzerine yapılan yargılama neticesinde 5271 sayılı Kanun'un 231/11. maddesi uyarınca hükümlerin açıklanması ile sanığın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143/1, 116/1,

119/1-c ve 62/1. maddeleri uyarınca iki kez 1 yıl 11 ay 10 gün hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/03/2014 tarih, 2013/682 Esas ve 2014/176 sayılı kararları sonrasında, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine,

dosyanın tekrar ele alınarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143/1, 116/1, 119/1-c ve 62/1. maddeleri uyarınca iki kez 1 yıl 11 ay 10 gün hapis ve 10 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 31/05/2018 tarih, 2017/420 Esas ve 2018/285 sayılı kararına karşı Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 05/07/2019 tarihli ve 94660652-105-27-6333-2019-KYB sayılı “Kanun Yararına Bozma” talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başavcılığının 17/07/2019 tarihli ve 2019/73881 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının istem yazısında;

“5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/11. maddesinde, "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması hâlinde, mahkeme hükmü açıklar." şeklinde yer alan düzenleme karşısında,

Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2011 tarih, 2011/105 Esas ve 2011/383 sayılı hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararının 31/10/2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinden bahisle hükmün açıklanmasına ilişkin Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 06/03/2014 tarih, 2013/682 Esas ve 2014/176 sayılı kararı ile cezalandırılmasına karar verildiği gözetilmeden, yapılan ikinci bir ihbar üzerine sanığın mükerrer olarak cezalandırılması sonucunu doğuracak şekilde hükmün tekrar açıklanarak mahkûmiyetine dair karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 05/07/2019 gün ve 94660652-105-27-6333-2019-KYB sayılı yazılı istemlerine müsteniden ihbar ve mevcut evrak tebliğ olunur.” denilmektedir.

Hukuksal değerlendirme:

5271 sayılı CMK’nun 309. maddesi uyarınca hâkim veya mahkemece verilip istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerde, maddî hukuka veya yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılık bulunduğunu öğrenen Adalet Bakanlığı, o karar veya hükmün Yargıtayca bozulması istemini, yasal nedenlerini açıklayarak Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazılı olarak bildirecektir. Bunun üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı da hükmün veya kararın bozulması istemini içeren yazısına bu nedenleri aynen yazarak, Yargıtay ceza dairesine verecek, ileri sürülen nedenlerin Yargıtayca yerinde görülmesi halinde karar veya hüküm yasa yararına bozulacak, yerinde görülmezse istem reddedilecektir.

Kanun yararına bozma yasa yoluna, istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilebilmesi nedeniyle kesin hükmün otoritesinin bütünüyle zedelenmemesi amacıyla bu yola başvurabilmek için hukuka aykırılık halinin ciddi boyutlara ulaşması gerekmektedir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun 14.11.1977 tarih, 3-2 Esas ve Karar sayılı kararında da açıkça vurgulandığı üzere, bu yasa yolunun olağan üstü bir yasa yolu olması nedeniyle, her türlü hukuka aykırılık iddiası, yasa yararına bozma konusu yapılamayacak, bu kapsamda hâkimlerin takdir hakkı alanına giren ve suç işleyenler için bir hak teşkil etmeyen hususlar ile mahkemenin takdirine bağlı istekler ve uygulamadaki takdir yanılgıları veya takdirin yerinde olup olmadığının denetlenmesine ilişkin başvurular, temyiz yasa yolundan farklı olarak yasa yararına bozma konusu yapılamayacağından, bu yolla denetlenemeyecektir. (Ceza Genel Kurulunun 23/03/2010 tarih, 2/29-56 Esas ve Karar sayılı kararı da bu doğrultudadır.)

Böylece ülke sathında uygulama birliğine ulaşılacak, hâkim ve mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıklar ile uygulamadaki esaslı yanlışlar ve esasa etkili usul yanılgılarının, toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi sağlanacaktır.

Kesinleşen bu karar veya hükümlerdeki aykırılıklar başka suretle giderilmesi mümkün olmadığı takdirde, ikincil ve olağanüstü nitelikte olan kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilebilecektir.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18.09.2007 gün, 2007/8-125 Esas ve 2007/186 sayılı kararında açıklandığı gibi, adı geçen hükümlü hakkındaki temyiz edilmeden kesinleşen ilk hüküm, ancak suç tarihinden sonra yürürlüğe giren yasalar yönünden uyarlama yargısının konusu olabilir ve genel yargı ile uyarlama yargısı birlikte yürütülemez. Kesinleşen bir hükümden sonra yeniden kurulan ikinci hüküm hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan hukuken varlık kazanmayan bir kararın kanun yararına bozma istemine konu edilmesi de mümkün değildir.

Diğer yandan, hukuk sistemimizde hukuken geçersiz nitelikteki kararların kendiliğinden yok sayılmasını düzenleyen bir hüküm bulunmamaktadır. Bu tip kararlar, olağan veya olağanüstü kanun yolları vasıtasıyla, hukuken geçersiz olduklarına ilişkin bir tespit yapılmadıkça şeklen varlıklarını koruyacaktır. Aksi durum, mahkeme kararlarının bağlayıcı olduğuna dair Anayasa'nın 138. maddesine uygun düşmeyeceği gibi, subjektif ve keyfi yaklaşımlarla kararların uygulanmaması gibi hukuka uygun olmayan sonuçların doğmasına da yol açabilecektir.İnceleme konusu somut olayda:

Sanık hakkında nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlâli suçlarından Gaziantep 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 20/09/2011 tarih, 2011/105 Esas ve 2011/383 Karar sayılı ile hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların verilmesi ve denetim süresi içinde 26.12.2012 tarihinde nitelikli hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle ihbarda bulunulması üzerine, 06/03/2014 tarihinde hükümler açıklanarak sanığın mahkûmiyetlerine karar verilip dosyadan el çekilmiş ve davanın esastan sonuçlandırılmış olması karşısında, daha sonra bu kez de 28.04.2013 tarihinde nitelikli hırsızlık suçunu işlediğinden bahisle ihbarda bulunulması üzerine,

daha önce hükümler açıklanmış olduğundan bu bildirim ile ilgili herhangi bir işlem tesis edilmemesi ve yeniden hükümlerin kurulmaması gerekirken, sehven dosyanın yeni esasa kaydedilmesini müteakip ikinci kez hükümler açıklanarak 31.05.2018 tarihli karar ile sanığın aynı eylemleri nedeni ile ikinci kez hükümlerin kurulmasının hukukî geçerliliği bulunmamaktadır ve yok hükmündedir.

Bu nedenle sanığın aynı eylemleri nedeni ile sehven ikinci kez hükümlerin kurulması yasal olarak mümkün olmadığından kanun yararına bozma talebi içeriği itibarıyla yerinde olsa da, esasen ortada CMK’nun 223/7. maddesi uyarınca reddine karar verilmesi gereken ikinci bir dava bulunmayıp, aynı dava nedeniyle sehven kurulan ikinci hükümlerin hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduklarından, hukuken varlık kazanmayan hükümlere yönelik olarak da kanun yararına bozma talebinde bulunulmasının mümkün olmaması nedeniyle talebin reddine karar vermek gerekmiştir.