KÜNYE
17. Ceza Dairesi 2019/11002 E., 2020/1114 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ocak 2020
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
292 kelime·1 dk okuma
Yerel mahkemece sanıklar hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvuruların süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1)Haklarında takdiri indirim nedeni uygulanan, önceye ilişkin hakkında mahkumiyet kararı olmayan sanıkların hangi kişilik özelliklerinin gözlenerek haklarında TCK'nun 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiğinin denetime elverir şekilde karar yerinde gösterilmeden “Suçun işlenmesi nedeniyle katılanın uğramış olduğu zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmemiş olması nedeniyle” şeklindeki yetersiz gerekçe ile hüküm kurulması,
2)Suçu diğer sanık ile birlikte işlediği ve eyleme doğrudan katıldığı anlaşılan sanık ...'ın asli fail sıfatıyla 5237 sayılı TCK'nun 37. maddesi uyarınca cezalandırılması yerine aynı Kanun’un 39. maddesi gereğince yardım eden sıfatıyla cezasından indirim yapılarak eksik ceza tayini,
3)Birlikte suç işleyen sanıkların sebep oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı, suç ortağı ile birlikte ortak sebep oldukları yargılama giderlerinden ise kendi payları oranında sorumlu tutulması gerekirken eşit tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 326/2. maddesine aykırı davranılması,
4)T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 17. Ceza Dairesi, E. 2019/11002, K. 2020/1114, 22 Ocak 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama